home - bieb

“Is deze stoel vrij?”

Waarom ze precies aan mijn tafeltje neerstrijkt, weet ik niet. Nog voor ik antwoord kan geven, ploft ze neer. Ze legt een telefoontje op tafel en gaat dan in een piepklein spiegeltje haar lippen bijwerken.

Het is een opvallende verschijning. Een zomerjurkje met flinterdunne bandjes, wit met grote groenblauwe vlekken. De stof volgt strak de lijnen van haar borsten, die er ook nog flink boven uit bollen. Ze draagt sandaaltjes met flinterdunne witte bandjes zigzag over haar kuiten.

Met sieraden is ze niet terughoudend. De kleuren van haar jurk komen in de glinsterende stenen terug. Drie rijen dikke kralen vestigen de aandacht nog eens extra op haar boezem. Grote oorbellen stuiteren bij elke beweging over haar blote schouders. Aan haar arm rammelt een hele rij dunne armbanden.

In vergelijking is haar make-up bescheiden. Duidelijk aanwezig, maar niet opdringerig. Het rood van de lippen niet overdadig.

Ze begint een sms te tikken. Ze bestelt witte wijn met ijs.

“… en geef haar ook wat.” Ze gebaart met haar hoofd naar mij.

Verschrikt bestel ik een rivella.

Ze kijkt me fronsend aan.

“Een beetje vreemd…” mompelt ze.

“… maar wel lekker,” vul ik aan.

Daarop schatert ze het uit.

Met de rust in mijn hoekje van het terras is het nu gedaan. Ze is een vrouw die aandacht trekt. De mannen om ons heen staren ongegeneerd naar haar.

Ik zit al net zo ongegeneerd te staren. Ze heeft lang, pikzwart haar, donkerder nog dan dat van mij. Voluptueus is een te groot woord, maar ze zit beter in de rondingen dan ik. Het flinterdunne jurkje laat dat maar al te duidelijk zien. Ze draagt er maar heel weinig onder. Geen bh, haar borsten hebben vrij spel. Ook op andere plaatsen schemert strakbruine huid door de stof. Ze heeft het jurkje omhoog getrokken om haar stevige dijen aan de felle zomerzon bloot te stellen.

De drankjes zijn gebracht en haar sms-je is verstuurd. Nu heeft ze tijd om ook naar mij te kijken. Ik ben een stuk minder opvallend in een wit rokje en een kleurig hemdje. Ze heft haar glas en knipoogt naar me. Ze kijkt even om zich heen, brutaal de mannen uitdagend, alsof ze nu pas merkt hoeveel aandacht ze trekt. Dan buigt ze zich naar mij en fluistert:

“Wordt jij ook zo geil van dit warme weer?”

Ik knik enthousiast met mijn hoofd. Ik wil iets zeggen, maar ik weet niet wat. Haar telefoontje trilt even: een sms-je terug. Ze leest het, schaterlacht en tikt een antwoord met een ondeugende twinkeling in haar ogen. Met wie zit ze boodschappen uit te wisselen? Met een minnaar? Met haar beste vriendin?

Ik bestel nog een glas wijn en een rivella. Voordat ze kwam, stond ik op het punt om op te stappen. Ik wilde naar schoenen kijken en misschien een paar shirtjes kopen. Nu blijf ik nog even zitten, nieuwsgierig naar wat gaat komen.

We toosten opnieuw. Eén voor één kijkt ze de mannen om ons heen brutaal aan. Sommigen kijken weg, anderen weerstaan haar blik. Weer buigt ze zich vertrouwelijk naar mij. Ze fluistert:

“Ga je mee naar mijn flat? Ik woon hier vlak bij.”

Ik kijk haar verwonderd aan. Ik begrijp het niet. Heeft ze het op mij voorzien?

“Nou?” vraagt ze ongeduldig.

De adem stokt in mijn keel. Zonder na te denken, neem ik een besluit:

“OK.”

We staan op en leggen elk een tientje op tafel. Met tientallen mannenogen in onze rug lopen we weg.

Ze woont in zo’n gemoderniseerd hofjes achter de gracht. Als de deur achter haar sluit, dwarrelt haar jurk al naar beneden. Haar zwarte stringetje volgt. Glad als een babyhuidje is haar kut. Geen haartje, geen stoppeltje. Ik sta als versteend naar haar te kijken.

“Nou, waar wacht je op?”

Goede vraag. Snel kleed ik me ook uit. Intussen doet ze haar oorbellen en halsketting af. Dan kletsen onze lijven – klam van het zweet – al tegen elkaar. Ze had niet teveel gezegd, toen ze zei dat het warme weer haar geil maakte. Ongeremd storten we ons op elkaar en vingeren we elkaar naar een gedenkwaardig orgasme. Het wordt gevolgd door een tweede, een derde… Intussen zijn we in de slaapkamer beland. Voor het eerst in mijn leven vrij ik met een vrouw in sandaaltjes met dunne, witte bandjes.

Ik moet zijn weggedoezeld. Het is laat in de middag als ze me wakker maakt. Ze heeft dat heerlijke lijf van haar op de rand van het bed neergevleid en glimlacht naar me. Ze ruikt naar appelbloesem. Voor het eerst zie ik haar zonder make-up en sieraden. Zonder sandalen ook. Haar prachtige borsten met die verleidelijke knopjes zijn als rijpe vruchten. Ik reik er naar, als om ze te plukken. Ze zegt:

“Je moet zo weg…”

Mijn hand blijft in de lucht hangen en ik kijk haar verwonderd aan.

“… voordat mijn vriendin thuis komt.”

Geschrokken schiet ik overeind. Ik krijg visioenen van een struise met blond stekelhaar, die minstens drie keer per week de sportschool bezoekt. Ze lacht:

“Zo erg is het niet hoor. Ze vindt het niet erg als ik met anderen vrij, maar het geeft minder complicaties als je weg bent voor ze komt.”

Wat die complicaties zijn, wil ik niet weten. Als ik haastig naar mijn kleren begin te zoeken, zegt ze:

“Je hebt nog wel tijd om even te douchen.”

Ze laat me geen moment meer alleen. Ook al komt ze zelf net onder de douche vandaan, ze gaat samen met mij nog een keer. Daar vrijen we een laatste keer. Als ik me daarna aankleed kijkt ze toe. In de deuropening, is er nog tijd voor een laatste hete zoen. Haar hetenaakte lijf drukt zich nog eenmaal tegen me aan.

Als ik de straat uit loop, besef ik dat ik haar naam niet eens weet.