home - bieb

Het is het tweede jaar dat mijn broer niet meer mee gaat op vakantie. Dus ook het tweede jaar dat ik alleen in een tentje slaap, naast de tent van mijn ouders. We staan op een middelgrote camping in Zuid-Frankrijk, vlak bij zee.

Overdag ben ik op het strand te vinden, samen met een paar meiden die ik hier ontmoet heb. Lekker zonnen, zwemmen en een beetje slaap inhalen na de steeds te korte nachten. Behalve bij het avondeten zie ik mijn ouders nauwelijks. Bijna elke avond ga ik, nadat we gegeten hebben, naar het terras bij het campingrestaurant. Daar komen we bij elkaar, een groepje jongeren, allemaal tussen de vijftien en de achttien, negentien. De groep bestaat voornamelijk uit Nederlanders en Fransen met af en toe een of twee andere nationaliteiten: Scandinaviërs, Duitsers, Engelsen. Meestal zijn we met een stuk of tien, twaalf. We drinken goedkope wijn uit flessen die we in de supermarkt gehaald hebben en eten pizza-punten of bakjes vette friet. We kletsen over muziek, films, computerspellen. We roddelen over andere campingbewoners en klagen over onze ouders en dat die ons niet begrijpen. Op sommige avonden is er muziek in het restaurant en wordt er gedanst, of er zijn andere activiteiten. Dan zit het terras bomvol. Op andere avonden is het rustiger. Maar altijd zitten wij in dezelfde hoek, een paar tafeltjes bij elkaar geschoven aan de rand van het terras.

Aan het eind van de avond, als het terras leger wordt en het stil wordt op de camping, zoeken we een andere plek. Een rustige hoek achter het zwembad is favoriet. Een smalle strook gras, ingesloten door een laag gebouwtje, een hoge heg en wat struiken. Daar wordt het spel gespeeld. Elke avond opnieuw. De ene dag met kaarten, een andere keer met dobbelstenen. Vaak ook zonder iets. De regels zijn steeds verschillend, maar toch is het steeds hetzelfde spel. Een spel van uitdagen en uitgedaagd worden. Van aantrekken en afstoten. Van aftasten, zoeken, grenzen verkennen. Hoe ver wil je gaan, hoe ver durf je te gaan? Hoe ver geef je je bloot, letterlijk en figuurlijk? Hoeveel laat je zien van jezelf, hoeveel blijft verborgen? Wie mag je strelen, aanraken, voelen. Wie laat zich door jou aanraken? En dan, diep in de nacht, rond twee uur, soms drie uur, soms nog later, dan breken we op en zoeken we onze tenten op. Vaak alleen, soms met zijn tweeën.

Het is donderdagavond, rond middernacht. We zitten weer achter het zwembad. Ik zit in de armen van een jongen, een Zweed. Zijn naam ben ik vergeten. Hij zit achter me en zijn handen liggen op mijn middel. Zijn lippen verkennen mijn nek en hals. Plotseling word ik me ervan bewust dat Sophie naar me zit te kijken. Sophie is een Française, uit Parijs. Een of twee jaar ouder dan ik en één van de gangmakers van het clubje. Het is niet het feit dat ze naar me kijkt, maar de manier waarop. Het is niet de gewone interesse, niet gewoon kijken wat die Zweed met mij uithaalt, hoe ver ik hem laat gaan, op welk moment ik hem zal stoppen. Het is een heel andere blik. De blik van een jager die naar haar prooi kijkt.

Op het moment dat ik me dat realiseer, het moment dat ik weet dat ik de prooi ben, is het alsof ik leegloop. Een misselijkmakend gevoel verspreidt zich vanuit mijn buik door mijn hele lichaam. Want ik weet tegelijkertijd dat er maar twee manieren zijn waarop de avond kan eindigen. Misschien dat de jager haar interesse in de prooi verliest. Misschien vind ze een andere prooi, aantrekkelijker, gemakkelijker. Dan zal ik vanavond alleen naar mijn tent teruggaan. Maar anders…

Als ik na een tijd weer uit de poel van emoties ben opgedoken, is een Zweedse hand onder mijn bloes op weg naar mijn borst. Ik houd hem tegen en fluister:

“nu niet.”

De hand blijft liggen waar hij ligt. Lippen zoeken die van mij. Terwijl hij me zoent, blijf ik vanuit mijn ooghoeken kijken naar Sophie. Zij zit ook met een jongen te vrijen. Haar ogen gesloten. Is haar belangstelling in mij nu al verdwenen? Een gevoel van diepe teleurstelling neemt bezit van me. De Zweed, die merkt dat het ware vuur er niet is, staat op en gaat naast een ander meisje zitten. Sophie zit nu heftig te tongzoenen en ik moet moeite doen om mijn blik een andere kant uit te sturen. Maar als ik even later toch weer even naar haar kijk, merk ik dat ze snel haar ogen wegdraait.

Een andere jongen komt bij me zitten. Een Nederlander, Bas. Hij legt meteen zijn hand op mijn knie. Ik kijk even naar Sophie. Ziet ze wat er met me gebeurt? Houdt ze me nog steeds in de gaten? Haar gezicht is opzij gericht en is nu in de schaduw. In het donker kan ik haar ogen niet goed onderscheiden. Ik meen dat ze even mijn kant uit draaien, maar ik weet het niet zeker. Bas’ hand glijdt langzaam over mijn dij. Ik houd hem tegen, vlak voordat hij mijn broekje aanraakt. Bas is niet verbaasd, want het hoort bij het spel. Maar misschien is hij wel teleurgesteld, want twee dagen geleden mocht hij wel aan mijn kutje voelen.

Ik weet dat de natheid in mijn broekje niets met Bas’ heftige tongzoen te maken heeft. Vanaf het moment dat ik wist dat ik Sophie’s prooi was, begon de opwinding door mijn lichaam te stromen. Ik open mijn ogen even en kijk opzij. Zou ze nog naar me kijken? Zou ze zien wat ik aan het doen ben? Paniek maakt zich van me meester als ik haar niet zie. Ik verbreek de zoen waarin ik verwikkeld ben en kijk om me heen. Ze is nergens te zien. De jongen met wie ze net nog zat te zoenen, zit nu alleen. Omdat mijn aandacht is afgeleid, ziet Bas kans zijn hand naar mijn borst te manoeuvreren. Hij neemt mijn tepeltje tussen duim en wijsvinger en speelt er mee. Als hij denkt dat het zo hard is geworden door zijn nabijheid, heeft hij het mis. Ik maak hem ook niet wijzer.

Dan is ze er weer. Opgelucht haal ik adem. Misschien is ze even naar de WC geweest of zo, maar nu staat ze daar. Op blote voeten staat ze iets buiten de kring, een paar meter bij me vandaan. Het maanlicht glanst op haar huid. Ze draagt een bikinitopje dat haar prachtige volle borsten stevig bij elkaar houdt en een beetje omhoog duwt. Rafelige jeans shorts, zo kort afgeknipt dat de bolling van haar billen er deels onderuit komt. Lang donker haar, dat in een warrige staart bij elkaar gehouden wordt. Ze grijnst even in mijn richting en ik weet dat ik nog steeds haar prooi ben. Hetzelfde weeë gevoel stroomt door me heen, maar tegelijkertijd een gevoel van blijdschap en opluchting: ik ben nog steeds haar prooi. Ik wil nooit iets anders zijn dan haar prooi.

Als ze weer gaat zitten, weet ik: dit is slechts het spel. Het spel dat gespeeld wordt met de vrienden om ons heen. Straks, als alleen wij twee over zijn, dan is het spel over, dan is het dodelijke ernst. Als er eerder eens een meisje met me flirtte, dan voelde ik me steeds verward. Nieuwsgierig was ik, om te weten hoe het zou zijn met een vrouw, maar tegelijk bang. Bang omdat het… ongewoon was. Vreemd genoeg is die verwarring er deze keer niet. Nieuwsgierig ben ik meer dan ooit en de enige angst die ik voel is dat Sophie alleen zal gaan slapen. Of nog erger: met een ander.

Twee, drie jongens gaan om haar heen zitten. Ze lacht hardop op een gefluisterde opmerking van één van hen, een parelende lach. De jongens strelen haar benen. Eén van hen speelt plagend met het bandje van haar bikini-topje. Bas’ hand gaat opnieuw naar mijn kut. Ik laat hem maar, dit is het spel. Straks komt de dodelijke ernst.

Het spel gaat nog een poos door. Met Bas, met een paar anderen. Maar als Sophie op me af komt, zit ik net even alleen. De meeste anderen zijn opgestaan en vormen een dichte kring. Ze kletsen en te lachen terwijl ze aanstalten maken om de tenten op te zoeken.

“Viens,” zegt Sophie eenvoudig. Kom. Ze neemt mijn hand en ik laat me door haar meevoeren. We verdwijnen in het duister en niemand van de groep heeft in de gaten dat wij samen vertrokken zijn. We lopen hand in hand. Zwijgend. Mijn tentje staat in een rustig hoekje, half verscholen achter de tent van mijn ouders. Die slapen al lang. Dan, als we naast mijn tent staan, trekt ze me tegen zich aan en zoent me. Een lange, intense zoen.

Haar borsten drukken tegen mijn lichaam. Ze streelt mijn billen, door de dunne stof van mijn rok heen. Haar vingers volgen de omtrekken van mijn broekje. Mijn armen hangen een beetje onwennig naast mijn lichaam. Dit is zo nieuw voor me dat ik even niet weet wat ik moet doen. Aarzelend doe ik hetzelfde als wanneer ik met jongens vrij, ik leg mijn handen op haar heupen. Haar zachte, naakte huid onder mijn vingers doet mijn hart nog sneller kloppen.

Als ik mijn vingers voorzichtig verkennend een eindje over haar lichaam laat glijden, maakt ze zich los uit onze omhelzing. Ze kijkt me strak aan, terwijl ze haar bikini-topje losmaakt en laat vallen. Dan stapt ze ook uit haar shorts en laat ze haar broekje zakken. Naakt staat ze vlak tegenover me. Ze heeft niets voor me te verbergen. Ze kijkt me aan en ik kijk naar haar. Naar haar gezicht, dat me met een brutale blik aankijkt. Naar haar lange hals, haar smalle schouders. Naar het holletje boven elk sleutelbeen, naar haar prachtige borsten, jong en stevig, haar tepeltjes trots overeind. Ik kijk in het licht van sterren en maan naar haar vlakke buik waarboven haar borstkas scherp naar voren komt. Naar haar heupbeenderen, naar het kleine driehoekje donkere krulletjes. Naar haar stevige, gespierde benen.

Als laatste maakt ze ook haar haar los. Met een traag gebaar trekt ze het bandje er uit. Ze schudt haar hoofd even zodat het in een wijde waaier om haar hoofd hangt. Daarbij kijkt ze me met een strakke blik aan. Een blik die me vertelt dat ze nog steeds de jager is, dat ik nog steeds haar prooi ben. Maar het gebaar houdt ook een belofte in. De belofte dat eens de rollen omgedraaid zullen zijn. Dat zij dan de prooi zal zijn, en ik…

Dan neemt ze me opnieuw in haar armen. Ik laat mijn handen nu wat ondernemender over haar lichaam glijden, maar het duurt nog een hele poos voordat ik het aandurf haar billen te strelen. Haar borsten, niet meer gehinderd door het bikini-topje, pletten zich tegen mijn lijf. Alleen mijn dunne bloesje zit er nog tussen. Haar tepels schuren tegen de stof ervan. En mijn ademhaling stokt in mijn keel, want ze zijn hard, net zo hard als die van mij.

Weer verbreekt ze onze zoen. Nu om langzaam, een voor een, de knoopjes van mijn bloes los te maken. En als het laatste knoopje open is, schuift ze de stof met een rustige beweging opzij. Even kijkt ze naar mijn borstjes, die zongebruind zijn, maar in het bleke maanlicht toch roomblank lijken. En naar de kleine, bijna zwarte tepeltjes. Dan duikt ze naar voren en sluit ze haar lippen om een van mijn tepeltjes. Ze streelt het met subtiele bewegingen van haar mond en even later ook haar tong. Dit gevoel is zo heerlijk, ze zou er altijd mee door mogen gaan. Maar tegelijk verlang ik naar meer… naar het moment dat ze me volledig in haar bezit zal nemen.

Maar zover is het nog lang niet. Ze sabbelt een tijdlang op mijn borstjes en trekt me dan weer tegen zich aan. Even staan we lijf aan lijf. Nu zonder dat er nog iets is dat onze borsten van elkaars naakte huid scheidt. Met mijn hoofd tegen haar hals, snuif ik haar geur op. De geur van shampoo, maar ook van zweet. En als haar handen weer naar mijn kont gaan, leg ik mijn vingers ook op haar billen. Ik streel ze. Zij trekt mijn rok omhoog en steekt haar vingers in mijn broekje.

Het is vrijwel stil op de camping, behalve het geluid van de Cigales. Ergens klinkt zacht gesnurk uit een tent. In de verte trekt een auto op. Na een bloedhete dag is de temperatuur nu aangenaam.

Onze monden vinden elkaar weer voor een nieuwe zoen. Haar tong dringt tussen mijn lippen door en speelt met die van mij. Ik kan me niets lekkerders bedenken. Intussen kneedt ze mijn billen. Ik doe hetzelfde bij haar.

Met één hand streel ik de welving haar borst, voor zover ik die tussen onze lichamen bereikbaar is. Sophie draait wat opzij om wat ruimte te maken en mijn vingers vinden haar tepel. Ze gromt zachtjes in mijn oor. Zachtjes cirkelen mijn vingers om de tepel heen. Dan trekt ze mijn rok naar beneden.

Als ze aan mijn broekje begint te trekken, maak ik me los en duik ik mijn tent in. Is het omdat ik niet – net als haar – naakt tussen de tenten wil staan? Als ik er achteraf over nadenk, dan is dat het niet, zo preuts was ik zelfs toen als zestien-jarige niet. Is het omdat ik niet wil dat ze daar buiten mijn intiemste plekje zal zien, zal aanraken? Nee, ook dat is het niet. Maar het heeft er wel mee te maken. Ik wil dit moment zo lang mogelijk laten duren. Zo lang mogelijk haar vlakbij me hebben. Ik wil dit rustig en ontspannen laten gebeuren, op mijn slaapmatje, in de intimiteit van mijn tentje.

Toch gaat het anders dan ik me op dat moment in een gedachteflits voorstelde. Ik ben nog steeds haar prooi. Nog terwijl ik bezig ben door de ingang van het tentje te kruipen, grijpt ze het broekje met beide handen vast en rukt ze het naar beneden. Het blijft achter in de ingang en zij laat zich half naast, half op me vallen. En als ze er nog aan getwijfeld heeft of ik er klaar voor ben, dan verraadt de natheid van het broekje duidelijk dat dat wel zo is. Zonder verdere plichtplegingen graaien haar vingers naar mijn kut, die ze ondanks het donker feilloos vindt.

En ik begin al klaar te komen, nog voordat haar vingers mijn klitje hebben gevonden. Maar als een vinger in mijn holletje glijdt en een tweede tegen mijn klitje drukt, knal ik bijna uit elkaar. Mijn hoofd slingert onbeheerst van links naar rechts. Mijn onderlichaam schudt wild. Mijn knie port tegen haar dijbeen. Maar ik merk het allemaal niet. Mijn kut beheerst me volledig – mijn gedachten, mijn gevoel, mijn lichaam. Ik weet niet of ik ooit eerder zo nat ben geweest. Het zweet breekt me over mijn hele lichaam uit.

Als ik eindelijk weer in staat ben de wereld om me heen waar te nemen, lig ik uitgestrekt op mijn matrasje. Het zweet koelt af op mijn lichaam. Sophie zit naast me en streelt me zachtjes. Ik fluister:

“God, dat was zo goed.”

Dan wil ik haar zien. Ik graai naar mijn zaklantaarn. Waar is dat kutding nou? O ja, ik had hem bij de ingang gelegd. Moeizaam kom ik overeind en reik naar voren. Naast mijn voeten vind ik hem. Als ik hem aandoe, zie ik een blije lach op Sophie’s gezicht. Ik hang de lantaarn aan de tentstok en laat mijn hand over haar dij glijden. Voordat mijn vingers haar kutje raken, houdt ze me tegen.

“Nog niet,” fluistert ze.

Dan streelt ze mijn tietjes. En ik laat mijn hand naar die prachtige volle borsten van haar gaan. Haar tepeltjes hardgezwollen onder mijn handpalmen. Zacht, maar toch stevig zijn haar borsten, met een huid als fluweel. Steeds weer laat ik mijn handen er over glijden. Dan buk ik me en zuig een van haar tepeltjes diep in mijn mond. Op dat moment voel ik alweer een kriebeling in mijn buik en ik weet dat de nacht nog lang gaat duren. Want voordat ik weer aan de beurt ben, wil ik haar teruggeven wat ze mij gegeven heeft. En ze laat zich door me zoenen, strelen, masseren.

Want nu zijn de rollen omgekeerd. Nu ben ik de jager, is zij mijn prooi. Langzaam bouwt de spanning in haar lichaam op, als een boog die wordt aangetrokken. En als ze dan eindelijk de weg naar haar kutje vrijgeeft, dan grijp ik naar haar schaamlippen, dan prop ik een vinger in haar holletje, en nog een. En dan zie ik voor mijn ogen gebeuren wat er eerder met mij gebeurd moet zijn. Sophie kronkelt onder mijn handen. Haar gezicht vertrokken in een grimas van pijn en plezier. Haar tieten dansen op het ritme dat wordt aangegeven door mijn vingers op haar klit en in haar kut. Haar ene hand grijpt zich vast in mijn slaapzak, de andere in mijn dij. Zo stevig dat ik er de volgende dag een blauwe plek zal ontdekken. Zo is ze totaal aan mij onderworpen, in mijn macht. En ik geniet van het plezier dat ik haar kan geven. Genadeloos zweep ik het ritme op.

Eindelijk is het laatste greintje energie uit haar lichaam weggestroomd. Ze ligt totaal verslapt voor me: ik heb mijn prooi verslagen. Met tedere bewegingen blijf ik haar kut strelen. Ze ademt nog steeds raspend diep in en stotend uit als ik mijn mond naar haar borsten breng en een voor een haar tepels kus.

“Genoeg,” fluistert ze tussen twee diepe zuchten door. Mijn hand, nat van haar geil, trekt een spoor over haar buik. Hoe lang ligt ze daar zo? Haar hart hoorbaar kloppend, haar adem diep en stotend, haar lijf slap, haar hoofd opzij gezakt, haar ogen gesloten. En om haar mond een gelukzalige glimlach.

Terwijl ik met mijn rechterhand vluchtig over haar buik streel, glijdt mijn linkerhand ongemerkt naar mijn kut. Want wat was het opwindend, deze prachtige vrouw te zien klaarkomen onder mijn vingers. Mijn vingers vinden mijn klit en ik hoef alleen maar… maar nee, nu niet, nog niet. Niet zonder haar. En als die prachtige, donkere ogen eindelijk weer opengaan, als ze me ziet, verschijnt er een stralende glimlach om haar mond.

“Merci,” zegt ze eenvoudig.

Ik strek me naast haar uit en we liggen een poos gewoon zo, dicht tegen elkaar aan. Elkaar zachtjes strelend, vlinderlichte kusjes drukkend op elkaars mond, elkaars hals, elkaars schouders en borsten. Heerlijk, dat lijf naast me, zo kort geleden nog onbekend en nu al zo vertrouwd. En ik weet: we zijn nu allebei een ten prooi gevallen aan een machtige jager. Maar nu we beide die ervaring hebben doorgemaakt, zijn er geen jagers en prooien meer. We zijn nu elkaars gelijke.

En als dan onze vingers langzaam maar zeker elkaars kutje weer opzoeken, dan weet, ik: deze nacht is nog lang niet voorbij. Want we hebben geen van beide haast. En we gaan elkaar heel langzaam weer naar een volgend hoogtepunt brengen. Met een enkel gefluisterd woordje weten we elkaar precies te vertellen wat het fijnst is, waar het het lekkerst is.

We vingeren elkaar soms wat sneller, dan weer langzamer. We houden elkaar vlak voor het punt van klaarkomen. Dit is het meest goddelijke wat me ooit is overkomen. Ik verspreid de sappen die vrij uit haar kut opwellen over haar buik en dijen. Zij doet hetzelfde bij mij.

Wat dan de aanzet geeft, wat ons over de drempel helpt, weet ik niet. Opeens is het daar. Onhoudbaar. Het tempo versnelt en simultaan komen we klaar. Ik pers mezelf tegen haar dijbeen, haar hand bijna afklemmend. Maar ze blijft me vastberaden vingeren. En ook ik, met heet kleine beetje bewustzijn dat me nog rest, blijf mijn vingers op en in haar kutje bewegen. Ze zet haar tanden in mijn nek en bijt hard, maar het geeft niet. Het hoort er bij.

Want we zijn geen prooi en jager meer. Geen jager en prooi. We zijn samen één. We gaan helemaal in elkaar op. Ook als het orgasme wegebt, blijven we elkaar stimuleren. Dit eeuwigdurende moment willen we niet laten ontsnappen. Sophie’s vingers blijven mijn lekkerste plekjes beroeren en ik laat haar kut geen moment van onder mijn vingers ontsnappen.

We wisselen een eindeloze tongzoen uit. We spelen met elkaars tieten. We lachen samen, we kietelen elkaar. We maken grapjes, vertellen gefluisterde verhalen. Maar we blijven elkaar stimuleren. En als de batterij van de zaklantaarn het langzaam opgeeft, als buiten de oostelijke hemel langzaam wat lichter begint te worden, beleven we beide opnieuw een orgasme. En ik weet: dit was de eerste keer in mijn leven dat ik met een vrouw gevreeën heb, maar het is zeker niet de laatste.