home - bieb

Zou het vandaag dan echt de laatste mooie dag dit jaar zijn? Misschien ook niet, ook in oktober en zelfs november kan het nog mooi weer zijn, maar de kans wordt wel steeds kleiner.

Ik word wakker met een zondag voor me zonder verplichtingen, anders dan een overvolle wasmand en een dikke laag stof in mijn huis. Vol goede moed de wasmachine volgestopt en dan is het eerst wel tijd voor een lekkere cappuccino.

Op mijn favoriete plek op het terras met koffie en een tijdschrift. Verscholen tussen het groen, in de zon en uit de wind. Het is lekker warm. Warm genoeg om mijn rok omhoog te schuiven en de zon op mijn benen te laten schijnen. Voor de kleur hoeft het niet, bruiner zullen ze echt niet meer worden dit jaar.

Ik zit nog maar net, of er rijdt een auto het pad op. Mijn pad of dat van de buurvrouw? De portieren gaan open, ik hoor stemmen. Het is de kleinzoon van de buurvrouw, met vrouw en kinderen. Na de begroeting installeren ze zich op het terras, nog geen drie meter bij me vandaan. Dat wil zeggen, de kleinzoon gaat zitten, de kleinschoondochter gaat met de buurvrouw naar keuken om te helpen met de koffie en de kinderen beginnen met een bal te spelen.

Behalve de vrolijke stemmen van de achterkleindochters en het stuiteren van hun bal, is de stilte weergekeerd. Ik leun lui achterover in mijn ligstoel, ogen dicht. Het tijdschrift glijdt van mijn schoot. Mijn hand gaat over mijn hemd. Mijn vingers glijden over mijn borst, ik speel met mijn tepel.

De buurvrouw en de kleinschoondochter komen naar buiten, ik hoor de koffiekopjes rammelen op het dienblad. Ze worden op tafel gezet. De chocomel van de meisjes is sneller opgedronken dan ingeschonken.

"Dat lus ik niet..." de gevulde koeken van de buurvrouw vallen niet in de smaak bij de achterkleindochters.

"Wat wil je dan? Een plak cake?"

"Wacht, ik haal het wel."

Dan het geluid van lepeltjes die driftig in de koffie roeren. Douwe Egberts roodmerk, met in een steelpannetje opgewarmde melk.

De rust keert weer in de tuin van de buurvrouw. Het gesprek daar gaat over alledaagse dingen als het weer en de voet van de Premier. Ik doezel langzaam weg.

Ik schrik op door een luide plof en gerinkel van koffiekopjes. Een boze stem:
"Kunnen jullie niet uitkijken met die bal? Bijna de kopjes aan diggels. Nu blijven jullie achter in de tuin met die bal en anders kom je rustig hier aan tafel zitten!"

Ik merk dat ik al dagdromend mijn hand tot bovenaan mijn dij heb laten glijden. Hiernaast wordt een tweede kopje koffie ingeschonken.

"Oma?"

"Ja meisje?"

"Krijgen wij ook nog een stuk cake?"

"Ja hoor, kom maar mee."

Ik hoor de buurvrouw in de richting van de keuken lopen, gevolgd door de twee meisjes. De kleinzoon en de kleinschoondochter blijven achter in de tuin. Ik heb ook wel zin in een tweede kopje koffie, maar ik ben te lui om het te gaan maken.

Waarom heb ik eigenlijk vanochtend een broekje aangetrokken? Het zit nu alleen maar in de weg. Snel doe ik het uit. De vingers van mijn rechterhand strijken over mijn kut. De buurvrouw komt weer naar buiten. De meisjes spelen weer met hun bal. Ik speel met mezelf.

Weer het geluid van lepeltjes in kopjes koffie. Ik trek mijn hemd tot boven mijn borsten om beter bij mijn tepels te kunnen. Af en toe dringt er een kille windvlaag tot mijn terras door, verder is het lekker warm.

Langzaam maar zeker raak ik steeds meer opgewonden. Ik kan hier op dat terras doen wat ik wil, niemand kan me zien.Ik moet alleen oppassen dat ik geen verdachte geluiden maak. Het soppen van mijn vingers in mijn kutje zal die drie meter niet overbruggen, maar ik moet niet al te luidruchtig hijgen.

De achterkleindochtertjes krijgen ruzie, de ruzie wordt weer gesust. Ze krijgen elk een lolly van oma en zitten luid smakkend een poosje bij de rest van het gezelschap. Niet lang, want grote mensen zijn saai.

De kat van de andere buren wandelt door mijn tuintje. Hij kijkt misprijzend als hij ziet waarmee ik bezig benen loopt misnoegd verder. Ik wrijf sneller en sneller over mijn kut.

Als mijn orgasme is afgelopen, maken de buren zich op om een eindje te gaan wandelen. Ik moet ook wat doen. De was in de droger, stofzuigen. Maar eerst nog een kopje cappuccino.