home - bieb

21 juni 2005. Ik word bezweet wakker uit een hitsige droom, waarin fors geschapen mannen een belangrijke rol spelen. Ik heb vandaag een vrije dag en heb geen wekker gezet. Toch is het nog vroeg.

Ik trap het dunne laken van me af. Koele lucht strijkt over mijn klamme lijf. Door het open raam hoor ik het getsjilp van vogels. De opwinding van de droom zit nog in mijn lijf. Mij hand glijdt al tussen mijn dijen omhoog. Als ik vandaag zou moeten werken, zou ik nu vijf of tien minuten voor mezelf nemen. Maar ik hoef niet te werken.

Ik beheers me. Een paar minuten dommel ik nog na. Ik probeer de beelden van mijn droom terug te roepen en vast te houden. Dan kom ik overeind. Blote voeten op de houten vloer. Een snelle douche om het zweet van me af te spoelen. Dan ontbijt: knäckebröd met brie, een perzik en een mok sterke, hete koffie. De zomer komt door de wijd open tuindeuren naar binnen. De radio vertelt me dat Saddam Hoessein een groot bewonderaar van Ronald Reagan is en dat hij denkt in een onderonsje met zijn collega George W. Bush de problemen in zijn land wel even te kunnen oplossen.

Bordje op het aanrecht, nog een keer koffie inschenken en dan naar buiten. De drie meter tussen de tuindeuren en het beschutte deel van mijn tuin durf ik wel naakt te overbruggen, de kans dat mijn buurvrouw net op dat moment kijkt is klein. En zelfs als ze kijkt… wat dan nog.

Een zomerjurkje over mijn arm, om bij de hand te hebben als er plotseling iemand het pad op komt, de mok koffie in de ene hand, een stapeltje tijdschriften en een radiootje in de andere hand.

Ik installeer me op de ligstoel die er nog van gisteravond staat. Radio aan – zachtjes om de vogels niet te overstemmen die elkaar door de bomen achterna kwetteren. Een slok hete koffie en dan liggen. De tijdschriften naast me op de grond, die zijn nog niet aan de beurt.

Buiten op het terras is het immers veel lekkerder dan even snel meteen na het ontwaken in de nog warme kuil in de matras. Ik wrijf zachtjes met mijn rechterhand over mijn kut. De benen wijd, de voeten aan weerszijden van de ligstoel op de grond, zo kan ik er goed bij.

Ik trek meteen mijn schaamlippen wat verder van elkaar en haal mijn vinger er even tussendoor. Ik steek hem even in mijn mond om te proeven. Mjam, lekker! Maar dan is mijn hand daar beneden weer dringend nodig.

Een vinger, twee vingers gaan naar binnen. Lekker is dat, net tegen de binnenkant wrijven. Nat en heet is het daar. Dan weer buitenop. Steeds gladder en natter wordt het. Mijn linkerhand speelt met mijn borst, schiet dan mijn rechterhand daar beneden te hulp.

Op zo’n vrije dag hoeft het niet in vijf minuten te gebeuren. Dan kan ik alle tijd nemen om er zo lang mogelijk van te genieten. Helemaal alleen, achter in de tuin, waar het zonlicht door de bladeren van de bomen filtert. De kat van twee huizen verder wandelt ongeïnteresseerd voorbij. Een merel springt boven haar hoofd van tak tot tak, luid kwetterend. De kat zoekt een plekje in de schaduw onder een struik en laat zich languit vallen. De andere vogels gaan door waar ze mee bezig zijn, die hebben geen belangstelling voor wat een naakte mens hier beneden aan het doen is.

Ik heb ook geen belangstelling meer voor hen. Met mijn ogen half gesloten adem ik diep in en uit om dit moment zo lang mogelijk te rekken. De beelden uit mijn droom verschijnen weer op mijn netvlies.

Weer steek ik twee vingers naar binnen, nu van mijn linkerhand, terwijl ik met mijn rechterhand de lekkerste plekjes zoek. Heel voorzichtig met het puntje van een vinger over mijn klitje. Elke keer als ik dat doe, trekken mijn bilspieren zich samen. Elke keer duw ik in een reactie mijn onderlichaam omhoog.

Tijd heeft geen betekenis meer. Alles is nu gericht op het genot en op het uitstellen van dat ene, ultieme moment.

‘Langzaam… langzaam…’ houd ik mezelf voor, als de climax zich al bijna aandient. Ik stop even met het stimuleren van de gevoeligste plekjes en wacht tot het weer een beetje is weggeëbd. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn vingers even snel af te likken. Dan bouw ik langzaam weer op. Twee, drie keer, vier keer misschien wel herhaalt zich dat. Intussen stromen de sappen steeds overvloediger uit mijn kut. Ik smeer ze uit, over mijn schaamlippen, maar ook over het gebied daaromheen, mijn dijen, mijn buik.

Ik verbeeld me dat één van die mannen uit de droom voor me staat en toekijkt, zijn hand aan zijn geslacht. De gedachte dat er iemand kijkt, dat er iemand ziet wat ik hier aan het doen ben, windt me nog meer op. Dat er iemand is die van dichtbij toekijkt wat mijn vingers in en op mijn kut uitvoeren. Iemand die dat als inspiratie gebruik om zich zelf ook naar een hoogtepunt te werken.

Ook al bestaat die man niet echt, hij is er toch de oorzaak van dat ik mezelf niet langer kan beheersen. Het beeld van zijn enorme pik, die op het punt staat te gaan spuiten is de druppel. Ik pers mijn vingers in en uit, ik wrijf met de volle hand over mijn kut, met een vingertopje over mijn klit.

Ergens heel ver weg in mijn hoofd weet ik dat ik de geluiden die ik hierbij uitstoot een beetje onder controle moet houden om niet voor al te veel onrust in de buurt te zorgen. Tussen weten en doen is een groot verschil. Luide ademhaling, ongecontroleerde keelklanken. De poten van de ligstoel schrapen over de klinkertjes. De kat houdt niet van zoveel drukte. Ze staat op en wandelt beledigd weer weg, na nog even verwijtend omgekeken te hebben, de merel weer op wacht boven haar hoofd.

Als het over is, lig ik nog even na te genieten. Mijn rechterhand nog steeds op mijn kut, zachtjes wrijvend. De vingers van mijn linkerhand lik ik nog een keer af. Dit was mijn moment voor mezelf. De koffie is koud geworden, maar dat geeft niet. Ik strek mijn benen op de ligstoel. De tijdschriften blijven nog liggen, die komen later wel eens.