home - bieb

Het nadeel van onze goedkope vlucht is dat we ons op een beestachtig vroeg uur op Schiphol moeten melden. We zijn niet de enigen wie dit lot treft, maar druk kun je het ook nog niet noemen. Zijn sommigen nog wat stil op dit ongoddelijke uur, anderen zijn juist overdreven opgewekt. De groepsdynamiek bevordert dat laatste en we maken met zijn zessen meer herrie dan een halve vliegtuiglading van het stillere soort.

De dame achter de balie is wel wat gewend. Haar gezicht vertrekt niet bij de dubbelzinnige opmerkingen van de jongens, die luid genoeg zijn om tot haar oren door te dringen. Ze zit alleen even met haar mond vol tanden als Joeri zich vertrouwelijk over haar balie heen bukt en fluistert:

“Over drie weekjes ben ik al weer terug van vakantie. Heb je zin om dan een keertje met me uit te gaan?”

Na een lang moment vaan aarzeling, neemt ze de tickets uit Joeri’s hand en zegt ze:

“Hebben jullie geen bagage?”

“Wat…? O ja, natuurlijk.”

Joeri zet de eerste koffer op de band.

Even later bij de security check gaat het op dezelfde manier verder.

“Weet je dat ze met die machines tegenwoordig precies kunnen zien wat er in je tas zit?” vraagt Rob.

“Klopt, ze kunnen zelfs een dubbeltje van een kwartje onderscheiden in je portemonnee,” antwoordt Melinda.

“Kwartjes bestaan al vijf jaar niet meer, ei,” merk John op.

“Nou ja, bij wijze van spreken dan.”

“Rob heeft anders gelijk hoor,” zegt Melinda. “Pas maar op, ze willen zulke machines binnenkort ook voor mensen gaan gebruiken.”

“Moeten wij dan ook op die band gaan liggen?” vraagt John.

“Nee hoor, het is gewoon een soort poortje, net als ze hier hebben. Alleen moet je even blijven staan. Vijf seconden stilstaan, omdraaien, nog vijf seconden, klaar,” antwoordt Melinda. “Op Heathrow worden ze al uitgetest.”

“Nou, als die nieuwe machines er komen, dan wil ik hier wel werken, dan kan ik zien wat jij in je bloesje hebt.”

“Pervert. Je kunt dan nog veel meer dan dat zien. Ze kunnen echt in het lichaam van de mensen kijken. Bolletjesslikkers maken dan geen kans meer, ze kunnen de bolletjes in hun endeldarm zien zitten.”

“Melinda heeft gelijk,” valt Rob haar bij, “Als je daar doorloopt kunnen ze zelfs het tamponnetje in je kutje zien, Anna.”

De schurk moet natuurlijk mij weer op de korrel nemen.

“Ik neem aan dat je in die machine ook kunt zien wat die gedachte voor effect heeft op jou,” antwoord ik, met een blik op zijn kruis.

Intussen ben ik vooraan de rij aangekomen. Ik leg mijn rugzak op de band. Dan loop ik door het poortje; nog van het oude type dat mijn anatomie niet aan het beveiligingspersoneel onthult.

Wat het wel onthult, weet ik niet, maar ik wordt opzij genomen door een struise dame in een strak donkerblauw uniform. Ze fouilleert me ongewoon grondig. Ik kom wel vaker op Schiphol, maar dit heb ik nog niet meegemaakt. Mijn jasje moet uit en door de machine, mijn riem en mijn laarsjes ook. Demonstratief begin ik ook de knoopjes van mijn bloes los te maken.

“Stop maar, hou die voorlopig nog maar even aan,” zegt Struise Dame. Ze betast mijn schouders, armen, grijpt onder mijn oksels. Ze knijpt even in mijn borsten om te voelen of ze wel echt zijn. Haar handen gaan over mijn rug, ze slaat ze stevig om mijn billen. Mijn blote benen verbergen geen wapens of explosieven, maar ze is getraind om niet van de standaardprocedure af te wijken. Langs de buitenkant naar beneden en langs de binnenkant weer naar boven. Tenslotte legt ze haar hand even op mijn kut, of die misschien explosief is. Dat is hij wel, maar op een manier die Struise Dame niet interesseert. Mijn reisgenoten lopen intussen één voor één vuil grijnzend langs me heen.

Terwijl ik me weer aankleed, zie ik dat een ander meisje van de securitydienst haar hand al op mijn rugzakje heeft liggen, een jongere versie van Struise dame. Ze kijkt vragend om zich heen.

“Is deze van u?”

“Ja.”

“Mag ik er even in kijken?”

Ik maak de rugzak open. Het meisje tegenover me is kleiner dan ik, en een stuk breder. Ze moet op haar tenen staan om in de rugzak te kijken. Intussen komen de anderen één voor één om me heen staan. Rob wijst op het schermpje, waar de scan van mijn rugzak zichtbaar is.

“Nou, wat zei ik je? Je kunt het allemaal precies zien. Neem jij altijd een vibrator mee als je gaat vliegen, Anna?”

Ik zie nu ook wat hij bedoelt: een langwerpig voorwerp, aan het ene einde afgerond, de andere kant stomp; in het midden wat smaller dan aan de uiteinden.

“Tuurlijk, die gebruikt Anna om de tijd door te komen tijdens een lange vlucht,” zegt John. “Maar vandaag zal ik je daarmee wel helpen hoor.”

“Ik wist niet dat je zo’n anatomisch gevormd model had. Is die nieuw?”

Het meisje lijkt onze commentaren niet te horen. Ze woelt nog steeds in mijn rugzak. Dan kijkt ze me aan. Ze zegt:

“Weet je wat dit is en waar het zit?”

Ze wijst op het schermpje, precies naar het voorwerp dat Rob en John’s aandacht getrokken heeft. Ik weet ook niet wat het is, maar ben er zeker van dat het geen seksspeeltje is.

“Zie je wel, ik zei het al,” zegt Rob. “Kom Anna, haal die vibrator nou maar tevoorschijn.”

Het meisje van de beveiligingsdienst kan haar gezicht nu ook niet meer in de plooi houden.

“Het is geen vibrator,” zegt ze lachend, “dan zou je de batterijen kunnen zien zitten.”

“Wat heb ik je gezegd, alles kunnen ze zien met die machines,” zegt Rob, niet van zijn stuk te brengen.

Uiteindelijk blijkt mijn haarborstel de boosdoener te zijn. Als het meisje heeft vastgesteld dat die geen explosieven bevat, mag ik mijn rugzak weer inpakken. Nog net binnen gehoorbereik, zegt John:

“Vrouwen in uniform… daar word ik helemaal warm van. Volgens mij vond jij het ook wel lekker, Anna!”

De winkels zijn nog dicht, of zijn net bezig open te gaan. We verspreiden ons om nog wat last-minute inkopen te doen en verzamelen dan in de koffiebar op de pier. We drinken cappuccino en kletsen wat, allemaal blij dat de langverwachte voorjaarsvakantie op het punt staat te beginnen.

“Het viel me op dat er een condoomautomaat in de wc hangt,” zegt John.

“Echt waar? Op de dames-wc niet,” zegt Nadya.

“Wat is daar zo vreemd aan dan?” vraag ik.

“Nou ja, het viel me gewoon op. Ik bedoel… wat moet je nou met condooms op een luchthaven?”

“Het zou toch kunnen dat je op het laatste moment bedenkt dat je de condooms vergeten bent? Dan kun je dat nog even rechtzetten.”

“Precies. We willen tenslotte degelijke, betrouwbare Hollandse waar mee op reis. Stel je voor dat je op goedkoop inferieur Grieks of Portugees rubber moet vertrouwen.” Mengt Joeri zich in het gesprek.

“Dat is wel zo, maar er zijn hier ook drogisten, juist voor zulke gevallen. Daar kun je een pak van twee dozijn halen, liever dan twaalf pakjes van twee uit die automaat te moeten trekken. Is een stuk goedkoper ook.”

“Precies, want ons bent suunich, nietwaar.”

John laat zich niet van zijn stuk brengen:

“Wat ik bedoel… condoomautomaten op wc’s associeer ik altijd met een plotseling opkomende, onbedwingbare lust. Met seks in nauwe, donkere, naar pis stinkende steegjes. Zulke steegjes zijn hier niet. Zoek maar eens een plek waar je je even terug kunt trekken met je vriendin…”

“Wat is er mis met die wc’s zelf?”

“Dan moet je je partner al de heren-wc’s binnensmokkelen. Ik ga even uit van hetero-seks, zoals je zult begrijpen.”

“Ach, er zijn vast wel meer plekken op zo’n grote luchthaven, waar je je even kunt terugtrekken,” zeg ik. “Je hoort soms toch ook van mensen die dagenlang in de transitruimte bivakkeren, die willen toch ook wel eens even…”

“Ja maar… waar dan?”

“Nou…” ik kijk om me heen. Het achterste deel van de pier is vrijwel verlaten.

“Nou, gewoon daar ergens.”

“Dat durf je niet.”

“Wie, ik?”

Ik ben mezelf in de nesten aan het werken.

“Ja jij. Durf jij daar te neuken?”

“Ja natuurlijk,” bluf ik, ijdele hoop koesterend dat John de zaak zal laten rusten.

“Bewijs het,” zegt hij triomfantelijk.

Joeri heeft zich tijdens die laatste uitwisseling angstvallig op de vlakte gehouden. Ik durf hem niet aan te kijken. Melinda en Nadya kijken geamuseerd toe, benieuwd hoe dit afloopt. John krijgt bijval van Rob:

“Ja Joeri, doe je plicht, je geliefde wil seks.”

“Kan niet, de condooms zitten in de koffer.”

Ik werp hem een vuile blik toe. Had hij geen betere uitvlucht kunnen verzinnen? De oplossing hiervoor ligt wel erg voor de hand. John staat al naast zijn kruk:

“Ik weet wel een plek waar je die kunt krijgen. Ik ben zo terug.”

Terwijl hij weg is, zegt Melinda met een vilein lachje:

“Ik zou maar uitkijken. Pas geleden hebben ze nog een paar mannen gearresteerd wegens pijpen in de business class van een zeven-vier-zeven. Duizend Euro boete elk.”

John houdt woord. Binnen vijf minuten is hij terug en drukt hij Joeri een klein pakje in de hand. Chess Regular, drie stuks. Er zit niets anders op. Ik geef Nadya mijn rugzak en loop hand in hand met Joeri naar het rolpad. Joeri zoent me vol op mijn mond.

“Jij kickt hier wel op hè?” zeg ik.

Joeri grijnst alleen maar.

“Mind your step,” klinkt een dreigende stem uit het plafond. Weet De Stem wat we van plan zijn? Wil ze ons waarschuwen voor ondoordachte stappen? We lopen door naar het volgende rolpad. We halen een donkere man in die naast ons met een dweilmachine baantjes trekt. Opnieuw waarschuwt de Stem:

“Mind your step.”

We slaan de waarschuwing in de wind. We lopen nog een stuk verder. Hier is niemand meer. Joeri wijst op de rijen kuipstoeltjes bij een van de verlaten gates:

“Hier dan maar?”

Ik knik. Toch een beetje nerveus kijk ik om me heen. Niemand te zien. Joeri gaat zitten met zijn rug naar het raam. Een Boeing 767 die hier de nacht heeft doorgebracht, staat met zijn ronde witte neus bijna tegen het raam geplakt. De donkere cockpitraampjes observeren ons als nieuwsgierige oogjes.

Ik kniel voor Joeri en strijk even over zijn kruis. Geen moment heb ik er aan getwijfeld dat hij er klaar voor is, dit is precies het soort dingen dat hem opwindt. Toegegeven, de afgelopen tien minuten is de kriebel in mijn kut ook flink toegenomen. Joeri kijkt nog een keer om zich heen. Zijn handen glijden onder mijn rokje en zonder dralen trekt hij mijn string naar beneden. Ik stap er snel uit.

Joeri laat dan zijn shorts een stukje zakken. Als een duveltje uit een doosje springt zijn pik tevoorschijn. Een beetje natrillend blijft hij rechtop staan. Ik haal intussen een condoom uit de verpakking en samen rollen we hem af over Joeri’s pik. Hij glijdt nog wat verder onderuit. Hij zit schuin op de stoel, zijn kont nog net op een hoek.

Ik kijk nog een keer om me heen. Nog steeds niemand. Ik zak langzaam door mijn knieën, drapeer daarbij mijn rok over Joeri’s dijen. Als ik zijn eikel tegen mijn kut voel, wacht ik even. Een opgewonden siddering gaat door me heen. Heerlijk! Dan laat ik me verdere zakken. Zijn pik boort zich bij me naar binnen en het is een feit: we hebben bewezen dat het mogelijk is om op Schiphol te neuken.

Joeri’s gaat door waar ik eerder bij de security-check gebleven ben: hij maakt de knoopjes van mijn bloes los. Het hemdje dat ik er onder draag vormt geen belemmering meer. Hij streelt me met zijn ene hand op mijn blote borst, de andere op mijn bil. Ik blijf stil zitten en geniet van het moment. Ik kijk de 767 triomfantelijk aan. Een momentlang heb ik de illusie dat het toestel in het ochtendlicht samenzweerderig tegen me knipoogt. Dan voel ik Joeri’s lippen op mijn mond.

Weer is er een stem uit het plafond, die ons op het rechte pad wil houden. Een strenge dame, die steeds een kleine pauze inlast, om te voorkomen dat de woorden verdrinken in de nagalm van de vorige:

“Ladies… and Gentlemen… we would like to… remind you… that at Schipol Airport… fucking… is prohibited.”

Deze waarschuwing komt als mosterd na de maaltijd, het kwaad is al geschied.

Ik span en ontspan mijn kutspieren. Joeri’s ademhaling komt in onregelmatige stoten. Zijn hand glijdt omhoog langs mijn dij en hij streelt mijn klit. We zijn er geen van beiden op uit om dit erg lang te laten duren, dus werken we elkaar naar een snel hoogtepunt. Het is er niet minder heftig om.

We hebben niet veel tijd om na te genieten, want we, horen de dweilmachine intussen wel erg dichtbij. Snel maakt Joeri zijn shorts weer dicht. Ik buk nonchalant om mijn broekje op te rapen.

Joeri maakt een kleine omweg langs een van de afvalbakken. Als hij weer naast me loopt, zien we de anderen. Ze hebben twee gates bij ons vandaan een plekje gezocht. Ver genoeg weg om geen aandacht te trekken, dicht genoeg bij om ons in de gaten te kunnen houden.

“We hebben een nieuwe slogan voor Schiphol bedacht,” zegt Rob:

“See, Buy, Fuck.”