Het is een warme, windstille septembermiddag. De school is weer begonnen en ik ben bij mijn hartsvriendin, Marja. Zestien zijn we. We zitten in haar kamer, naast elkaar aan de grote schragentafel die als haar bureau dient. ‘Huiswerk maken’ noemen we het, hoewel onze agenda’s nog vrijwel leeg zijn, zo in het begin van het schooljaar. De balkondeuren staan open, maar er is nauwelijks beweging in de zwoelwarme zomerlucht.
We vertellen elkaar altijd alles en we hebben heel wat in te halen nadat we elkaar een paar weken lang niet gezien hebben. Al onze avontuurtjes, elke jongen. Hoe zag hij er uit? Wat heb je allemaal met hem gedaan? Hoe was hij…?
Na drie middagen vertellen, zijn we wel bijna bijgepraat. Dan vraagt Marja:
“Vertel nou eens, wat was er met die Sophie?”
Sophie… mijn hart slaat over. Ik heb haar wel genoemd, maar ben er verder niet op ingegaan. Marja moet iets gemerkt hebben, een ongewone klank in mijn stem, een korte dromerige blik misschien. Ze kent me beter dan wie ook.
“Sophie…,” herhaal ik.
We zwijgen beide een poosje. Marja wacht rustig af. Ze weet dat ze een gevoelige snaar geraakt heeft en ze weet ook dat ze niet hoeft aan te dringen.
Ik begin ik te vertellen. Ik kom wat aarzelend op gang, maar allengs gaat het vlotter. Ik vertel het hele verhaal, met alle details, van mijn ontmoeting met Sophie (zie ‘Jager en Prooi’). Marja onderbreekt me niet één keer. Als ik uitverteld ben blijft het een hele poos stil in de kamer. In de tuin kwetteren de vogels, beneden in het huis klinkt de fluitketel.
“Ik… ik heb me wel eens afgevraagd hoe het is… met een vrouw,” doorbreekt Marja eindelijk de stilte, een onzekere klank in haar stem.
“Het is lekker,” zeg ik met overtuiging.
We kijken elkaar aan. Ik zie het in haar ogen… een vonk, een schittering… Ik leg mijn hand op haar knie. Het is niet te zeggen hoe vaak ik dat eerder heb gedaan, maar deze keer is anders. De erotische lading doet knetterende vonken overspringen, zoals bij dat toestel dat net tijdens de natuurkundeles is gedemonstreerd. Er komt een hese klank uit Marja’s keel.
“Wat zeg je?” vraag ik.
“Niets.”
Dan, opeens, ligt haar hand ook op mijn been. Dan zitten we te tongen. Dan ook zitten onze broekjes vreselijk in de weg. We trekken ze naar beneden, dat van Marja tot halverwege haar dijen, dat van mij zakt tot om mijn enkels. Ik trek mijn voeten er uit om wat meer ruimte te krijgen.
Het is niet de eerste keer dat ik Marja’s kut zie of aanraak. Een paar maanden geleden, toen ze een keer bij me logeerde na een feestje, na een paar glaasjes wijn, hebben we als rechtgeaarde jonge onderzoekers enig vergelijkend warenonderzoek gedaan. Ze vergeleken, overeenkomsten vastgesteld, verschillen ontdekt. Het wond ons toen wel op, maar meer was er niet.
Nu is er wel meer. Ook nu zijn we opgewonden, maar deze keer geven we er aan toe. We vingeren elkaar zonder enige remming.
“Lekker,” hijgt Marja tussen twee zoenen door. Ikzelf ben helemaal niet in staat om een verstaanbare klank uit te brengen. Ik zit met twee vingers in haar kut te soppen en zelf voel ik een ijverige duim op mijn klit. Opgewonden jaagt mijn hart het bloed door mijn aderen. Mijn oren suizen. Met gesloten ogen onderga ik de zoveelste zoen. Mijn kleren plakken aan mijn zweterige lijf.
-o-O-o- |
“Ik heb thee voor jullie, meisjes.”
Zjees, wat schrik ik. Marja schrikt misschien nog wel erger. Beide rukken we in een reflex onze handen terug en ik stoot mijn elleboog gevoelig tegen de schraag. Marja trekt snel haar jurkje strak. We hebben haar moeder niet de trap op horen komen. In haar hand heeft ze een dienblad met twee kopjes en een koektrommel. Misschien dat ze daardoor net wat meer tijd nodig heeft om de deur te openen. Misschien dat ze daardoor net niet ziet waar we mee bezig zijn. Zeker weet ik het niet.
Onze verhitte koppen moeten haar toch wel opvallen. Zou ze het toeschrijven aan de zomerse warmte? Ik sluit snel mijn linkerhand om de natglinsterende vingers van de andere hand.
“Lekker mam,” weet Marja uit te brengen. Haar hart moet in haar keel kloppen, net zoals dat van mij. Toch weet ze haar stem min of meer normaal te laten klinken.
Marja’s moeder ze de kopjes op tafel.
“Dank u,” probeer ik te zeggen. Het klinkt alsof mijn keel dichtgesnoerd wordt.
“Is dat een ongewassen broekje?” vraagt Marja’s moeder streng, terwijl ze ons de koektrommel voorhoudt. Haar oog is gevallen op iets geels onder de tafel.
“Ruim je dat even op in de wasmand?”
“Ja mam, ik zal het zo doen,” Zegt Marja.
Ze durft niet overeind te komen, uit angst dat haar eigen broekje onder haar rok vandaan zal komen. Ik weet dat dat antwoord haar moeder niet zal bevallen, dus ik zeg snel:
“Wacht, ik doe het wel even.”
Ik pak het broekje – mijn broekje – op en breng het naar de badkamer. Ik laat het in de vrijwel lege wasmand vallen. Marja’s moeder ziet af van een toespraak over het opruimen van eigen rotzooi en is al weer op weg naar beneden. Schichtig loop ik langs de trap, ik hoop maar dat ze niet onder mijn rok kan kijken. Weet Marja’s moeder waar we mee bezig waren? Achteraf denk ik van wel. Moeders hebben meer door dan je denkt.
Ik haal een schoon broekje uit Marja’s klerenkast. Het laatste halfuur besteden we aan het weinige huiswerk dat we op hebben. Erg goed kunnen we ons niet concentreren, maar we hervatten de onderbroken activiteiten niet. De volgende keer halen we dat ruimschoots in.
| © anna 2004 | Reacties: mail anna |