home - bieb

Lees de voorgaande aflevering van de 'betrapt'-serie hier

Het prachtige weer heeft ons naar buiten gelokt. Rond half elf – vroeg voor een zondagochtend – hebben Nadya en ik onze fietsen gepakt voor een tocht door de omgeving. Een rustige, ontspannen rit, het is veel te warm om te gaan racen. We fietsen door Oud-Zuilen, om Maarssen heen en dan verder langs de Vecht. We rijden aan de rechterkant van het water, niet langs de drukke autoweg aan de andere kant.

Niet dat het hier rustig is, want er zijn heel wat meer fietsers onderweg. Het maakt niet uit, iedereen is lekker ontspannen, niemand heeft haast. Of liever: bijna niemand heeft haast, want een paar keer worden we opgeschrikt door een groepje wielrenners dat ons inhaalt alsof de duvel hen op de hielen zit.

In Loenen pauzeren we voor een kopje koffie. Lekker ontspannen op een terrasje, achterovergeleund in de zon. Dan weer verder. Via Oud-Loosdrecht en Nieuw-Loosdrecht komen we in de buurt van Hilversum. Na de polder en het plassengebied verandert het landschap. We rijden door een gebied met bos, afgewisseld door heide.

Op zo’n stukje heide, een eindje van het pad, leunen we onze fietsen tegen elkaar. We vinden een mooie, rustige plek waar we onze deken uitspreiden. De meegebrachte proviand gaat er nu wel in, zeker het drinken. We trappen onze schoenen uit en leunen lekker lui achterover op de deken.

We liggen hier uit de wind in een soort ondiepe kuil met om ons heen heide en andere kleine struikjes. Ik trek mijn bezwete topje uit, ik wil de hete zonnestralen op mijn blote huid voelen. Nadya volgt meteen mijn voorbeeld. Zo liggen we een poos te zonnen. We drinken wat en gaan dan opnieuw liggen.

Ik droom een beetje weg. Ik zou hier de hele middag kunnen blijven liggen. Het is zo lekker rustig hier. Nog geen vijftig meter bij ons vandaan loopt het pad, waarlang druk fietsverkeer is. Ik hoor het geluid van de banden op de zachte ondergrond, de stemmen van de fietsers. Sommigen snellen haastig voorbij, de meesten rijden met een rustig zondagmiddagtempo. Als we rechtop zitten kunnen we ze net zien langskomen boven de heide uit, maar nu we liggen zien we hen niet. Zij zien ons ook niet.

De hemel is strakblauw. Zwaluwen dansen hoog boven onze hoofden op jacht naar vliegjes. Een kort moment lang wordt de zon verduisterd: een zweefvliegtuig komt vlak over ons heen. Hij vliegt zo laag dat ik het gevoel heb dat ik hem bijna aan kan raken. Het is niet de enige: we liggen precies in de aanvliegroute van vliegveld Hilversum. Het ene vliegtuig na het andere vliegt over ons heen, zweefvliegtuigen, maar ook kleine motorvliegtuigen.

Kort daarna voel ik Nadya’s vingers op mijn onderarm. Ik kijk even opzij. Nadya heeft een wat wazige blik in haar ogen, die blik die ik zo goed ken. Haar mond staat een beetje open, haar lippen vochtig. Ik kijk weer omhoog en wacht af.

Nadya’s vingers kriebelen over mijn huid. Langzaam heen en weer. Elke keer een klein stukje hoger. Zo reizen ze heel langzaam over mijn arm, totdat ze mijn schouder bereikt hebben. Het lekkere weer, de omgeving en die zachte streling, samen zijn ze meer dan genoeg om mijn bloed sneller te laten stromen.

Nadya’s vingers treuzelen even bij mijn schouder, alsof ze niet goed weten hoe nu verder. Mijn tepeltjes zwellen al op bij de gedachte dat die strelende vingers zometeen daarheen… Nee, ze keren terug. Over mijn bovenarm, naar mijn onderarm en dan steken ze over naar mijn buik. Rustig dwalen ze rond in de buurt van mijn navel.

Nog sneller klopt mijn hart nu. Weer kijk ik naar rechts. Nadya heeft zich op haar zij gedraaid. Haar blik is op mijn buik gevestigd, haar ogen volgen haar vingers die over mijn huid kruipen. Haar borsten liggen tegen elkaar aan gedrukt, haar tepeltjes even hard als die van mij.

De opwinding maakt zich meester van mijn lichaam. De wereld om ons heen is vergeten. Alleen mijn eigen hete lijf en het hete lijf naast me tellen nog. Het liefst zou ik mijn shorts uittrekken, om dat wat zich daarin nog verbergt toegankelijk te maken. Ik doe het niet, nog niet.

Ik ruik de geur van Nadya’s haar. Ik zie klein roze puntje van haar tong naar buiten komen. Het glijdt langzaam van links naar rechts over haar bovenlip en dan over haar onderlip weer terug. De lippen glimmen nat in het felle zonlicht. Ze krijgen niet de kans om op te drogen, want even later komt dat tongetje weer tevoorschijn, en dan nog een keer.

Ik buig me er naar toe. Nadya kijkt omhoog als ze mijn schaduw op haar gezicht voelt. Haar tong stopt halverwege haar bovenlip. Ik sluit mijn mond er overheen. Haar hand blijft stil op mijn buik liggen als ze zich volledig concentreert op onze zoen. Niet lang, even later beginnen de strelingen opnieuw. Eerst nog even mijn buik, dan verhuist haar hand naar mijn borsten.

Zonder onze zoen te onderbreken, begint Nadya mijn shorts los te knopen. Het kost haar wat moeite, maar ik onderdruk de neiging om haar te helpen. De knoop springt los en dan is de rits ook al open. Haar vingers glijden nu over het stuk huid vlak boven mijn broekje, dat tot nu toe onbereikbaar was.

Ik heb nu geen geduld meer. Zonder te stoppen waar we mee bezig zijn, begin ik mijn shorts naar beneden te wurmen. Het gaat eerst niet zo goed. Dan wel, als Nadya even meehelpt. Shorts en broekje hangen dan in no time om mijn enkels.

Nadya draagt een sportbroekje met een elastieken band, geen knopen, geen rits. Ze hoeft alleen haar kont even van de deken op te tillen en dan is dat ook al uit de weg, samen met haar slipje. Zonder nog langer te wachten doop ik mijn vingers tussen haar schaamlippen.

Vijftig meter bij ons vandaan, op het fietspad, is het een drukte van belang. Elke willekeurige fietser die afstapt en ook een plekje zoekt om te picknicken of voor iets anders, kan geconfronteerd worden met twee meiden die elkaar liggen te vingeren. Het gebeurt niet, al die fietsers fietsen rustig door en hebben er geen idee van wat er zich hier afspeelt.

Anders is het boven ons. De piloten hebben het misschien te druk zo vlak voor de landing, maar hun passagiers niet. Als er weer een zweefvliegtuig over komt zoeven, open ik even mijn ogen en zie ik iemand met zijn gezicht tegen het raampje gedrukt, zijn blik recht naar ons gericht.

Hij is vast niet de enige passagier die ons bezig ziet, maar ik sluit mijn ogen weer. Laat ze maar.

Lees de volgende aflevering van de 'betrapt'-serie hier