home - bieb

Lees de voorgaande aflevering van de 'betrapt'-serie hier

Het is bijna half tien als ik de trap op loop. Ik heb tot negen uur gewerkt en ik verheug me op een lekker luie avond - wat er nog van de avond over is.

Op Arianne’s kamer brandt licht. Fijn, kunnen we even bijkletsen. Van achter de deur hoor ik muziek. Romantische feel-good muziek. Vreemd, niet bepaald Arianne’s favoriet. Zachtjes doe ik de deur open, nieuwsgierig naar waar ze mee bezig is.

Wat ik zie, als de deur een handbreed open is, is totaal niet wat ik verwachtte. Op Arianne’s bed zijn twee mensen. Ik herken hen niet, maar het lijdt geen twijfel wat ze aan het doen zijn. Een jongen ligt languit op Arianne’s witte laken. Ondanks dat het nog vroeg in het seizoen is, is hij zongebruind. Zijn gezicht gaat grotendeels schuil achter het kussen. Ik zie alleen zijn blonde krullen. Het meisje dat op hem zit, kan ik beter zien, zij het schuin van achteren.

Ze heeft de lichte huidskleur van iemand die zelden in de zon komt. Het is onmogelijk haar met Arianne te verwarren, want die is blond en dit meisje heeft een wild bos donker krulhaar. Haar slanke rug hol, wat de bolling van haar kont extra benadrukt. Geknield, handend steunend op zijn schouders. Benen aan weerszijden van de jongen, haar voetzolen grijs van het stof.

Natuurlijk zou ik op dit moment de deur weer zachtjes dicht moeten trekken. Ik kan het niet. Ik ben als verlamd. Gefascineerd door het schouwspel moet ik blijven kijken. Ik moet het zien. Alles. Ik wil weten hoe het verder gaat, hoe het afloopt.

Zijn zacht strelende vingers dwalen over haar lijf. Hij graait niet alleen naar haar borsten, zoals zoveel jongens in deze positie doen. Bewust stuurt hij zijn handen ook liefkozend naar andere plekjes.

Er komt licht tussen haar kont en zijn heupen. Langzaam gaat ze omhoog. Zuigend maakt zijn pik zich los uit haar kut, de natte schacht glinsterend in het licht, haar zachte vlees er omheen gekruld. ‘Stop, stop!’ wil ik roepen, ‘zo meteen schiet hij er uit!’

Dat gebeurt niet. Als alleen zijn eikel nog net in haar kut zit, stopt haar omhooggaande beweging. Een oneindig lang moment zit ze stil. Dan laat ze zich weer zakken, net zo traag. Zijn pik duwt haar schaamlippen wijder en wijder open als hij zich weer in haar dringt. Binnenin haar lijf maken blaas en darmen bereidwillig weer ruimte.

Ze zijn zo in elkaar verdiept, dat ik ongemerkt de deur wat verder open duwen kan. Zo zie ik het nog beter. Ik leun met mijn schouder ontspannen tegen de deurpost.

Weer veert het meisje omhoog. Zijn pik. Net nog tot de wortel in haar lichaam bedolven, komt millimeter voor millimeter weer aan het daglicht. Geen condoom, zie ik. Toch liggen die op Arianne’s nachtkastje voor het grijpen. Zijn ze zodanig overvallen door passie dat zelfs die kleine moeite te groot is? Nee, dat geloof ik niet. Misschien gaan ze al zo lang met elkaar, dat ze het wel zonder aandurven.

Ik houd mijn adem in als alleen nog het topje van zijn pik tussen haar schaamlippen geklemd zit. Pas als het meisje zich weer laat zakken laat ik de lucht uit mijn longen ontsnappen. Dit spelletje herhaalt zich keer op keer. Elke keer zie ik hoe haar schaamlippen tijdens haar omhooggaande beweging een beetje mee naar buiten worden getrokken. Als ze zich dan weer laat zakken, worden ze weer wat naar binnen geduwd. Steeds weer denk ik dat zijn pik er deze keer echt uit zal floepen.

Deze twee mensen hebben de oerdrift getemd. De oerdrift die de evolutie ons heeft meegegeven om de instandhouding van de soort te garanderen. Hier krijgt die drift niet de vrije teugel – een snelle wip en klaar is kees. Nee, hier wordt puur, intens genot zo hoog mogelijk opgevoerd.

Het ritme van haar bewegingen verandert. Ze worden korter, sneller. Niet meer op en neer, maar heen en weer nu. Ik kan zien hoe haar linkerborst elke keer even omhoog wipt.

De spieren in mijn onderlijf trekken zich in hetzelfde ritme samen, alsof ik zelf die pik in me voel. Mijn adem stokt in mijn keel, mijn nagels boren zich in mijn handpalmen. Ik knijp mijn ogen stijf dicht, maar doe ze meteen weer open omdat ik niets wil missen.

Ik kan perfect zien hoe haar kut keer op keer vervormt als de druk van zijn pik nu weer voor, dan weer achter het grootst is. Elke keer als het meisje naar voren gaat, knijpt ze haar billen samen, steeds als ze naar achteren gaat wijken ze weer.

Haar ademhaling wordt dieper, haar bewegingen onregelmatiger. Ik kan het orgasme van een vrouw op honderd meter afstand herkennen en het scheelt niet veel of ik kom zelf ook klaar. Een beetje jaloers ben ik wel: zo hevig als dat wat ik hier voor me zie is zeldzaam. Even later zie ik hoe melkachtig wit vocht langs zijn pik uit haar kut geperst wordt. De jongen is ook klaargekomen.

Het meisje laat haar hoofd hangen, al haar energie verbruikt. Haar onderlichaam beweegt af en toe nog in een onwillekeurige spiersamentrekking.

Ze herstellen zich sneller dan ik verwacht. De jongen ziet me op het moment dat hij zich opricht. Het meisje merkt zijn reactie en kijkt over haar schouder. Haar donkere krullen waaieren wijd uit in die beweging. Ik sta meteen rechtop. Ik ben met stomheid geslagen. Dit is het meest onwaarschijnlijke koppel dat je zou kunnen bedenken.

Sander; een jonge god. Lang, atletisch en waanzinnig populair bij de meiden. Dit lost wel meteen een mysterie op dat mij en vele anderen al lang bezig houdt: steeds weer als een meisje hem probeert in te palmen, weert hij haar vriendelijk, maar beslist af onder het mompelen van iets als:

“Vaste relatie…”

Met wie die relatie dan zou zijn is steevast het onderwerp van roddels, maar niemand heeft ooit Marieke getipt. Marieke, Rieke, is de verpersoonlijking van de vrouwelijke nerd. Met een imago van vleesgeworden seksloosheid. Altijd gekleed in een vormeloze broek en een trui of bloes die de indruk maken dat ze al door een reeks oudere zussen zijn gedragen. Wat er van haar gezicht zichtbaar is tussen die dikke, donkere krullen gaat onveranderlijk verscholen achter een te grote bril.

Het valt niet te ontkennen dat ik naar hen keek en aan mijn rooie kop kunnen ze waarschijnlijk wel afleiden dat ik al een poosje sta mee te genieten.

“Sorry… sorry…,” stotter ik, “ik wilde…”

“Hallo Anna; geeft niet hoor,” zegt Rieke vriendelijk. “Als je Arianne zoekt, die zit in de kamer hiernaast.”

Haastig neem ik afscheid:

“OK. Nou ja… tot ziens dan maar.”

Een glimlach trekt over Sanders gezicht. Als ik de deur zachtjes sluit, zie ik nog net hoe Rieke zich over hem heen buigt en hem zoent.

Op de gang moet ik even op adem komen. Ik heb me op heterdaad laten betrappen terwijl ik als een ordinaire voyeur stond te gluren.

Arianne ligt op mijn bed. Ze lacht hartelijk als ik haar vertel wat me net is overkomen.

“Ik had die twee maar even alleen gelaten. Ze zoeken steeds weer wat privacy. Tussen Sander’s huisgenoten in Huize ‘Het Rukkersnest’ is dat uitgesloten en Marieke… wist je dat die nog bij haar ouders woont? Streng gelovige lui, over seks wordt niet gesproken; tongen voor het huwelijk is daar al taboe.”

“Hoe hebben die twee elkaar eigenlijk gevonden?”

“Door een weddenschap. Sander had met een paar jaargenoten gewed dat hij elke vrouw in bed zou krijgen. Zij mochten iemand uitkiezen, de enige voorwaarde was dat ze vrijgezel moest zijn.”

“Ze kozen Rieke.”

“Precies.”

“En Sander won die weddenschap.”

“Nee, hij verloor. Hij had een maand de tijd en Marieke gaf zich pas na drie maanden gewonnen. Dat was afgelopen zomer.”

“Hoe lang weet jij dit allemaal al?”

Arianne en ik hebben geen geheimen voor elkaar, dus het verbaast me dat ik hier niet eerder van wist.

“Ook pas sinds een paar dagen. Toen ik het hoorde heb ik spontaan aangeboden dat ze hier af en toe langs kunnen komen. Vandaar. En, voordat ik het vergeet, ik heb bij voorbaat beloofd dat Sandra en jij absolute geheimhouding zullen betrachten.”

“Natuurlijk, dat spreekt voor zich.”

“Ze ziet er trouwens niet slecht uit, Rieke,” zeg ik, “zo zonder die jute zakken en die bril. Ze zou eens wat vlottere kleren aan moeten trekken. Contactlenzen zou ook niet slecht zijn.”

“Mja… Als de Schepper je slechtziend heeft gemaakt, dan heeft Hij daar een bedoeling me. Je moet je in je lot schikken. Voor die bril heeft ze speciale dispensatie van de Generale Synode gevraagd…”

Ik kijk Arianne ongelovig aan.

“… voor contactlenzen zou ze zich rechtstreeks aan de Heer moeten wenden.”

Nu pas heb ik door dat ze me zit op te naaien. Als we bekomen zijn van aan minutenlange lachbui, zegt Arianne:

“En wat betreft die kleren… misschien moet je haar eens meenemen, shoppen. Om goed te maken dat je haar zo schaamteloos hebt staan begluren. Ze zal je dankbaar zijn.”

Door de dunne tussenwand klinken gedempte geluiden die er op wijzen dat daarachter de volgende ronde is ingegaan. Arianne trekt me tegen zich aan:

“Jij bent vast ook wel een beetje geil nu.”